De brieven van Eus & Jaap (12)

In de serie correspondentie tussen Ozcan Akyol en Jaap Bakker is er weer een nieuwe brief verstuurd. Het einde van het jaar nadert en de reflectie op het jaar begint.
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Eus & Jaap

In de serie correspondentie tussen Ozcan Akyol en Jaap Bakker is er weer een nieuwe brief verstuurd. Het einde van het jaar nadert en de reflectie op het jaar begint.

Deventer, 23 december 2019

Beste Jaap,

wat me altijd aan het einde van een jaar verbaast, zijn de enorme hoeveelheden overzichten die worden gemaakt. Door die lijstjes realiseer ik me vaak dat ik sommige zaken helemaal was vergeten, vaak omdat ze – voor mijn gevoel –  zo lang geleden hebben plaatsgevonden.

Misschien heeft dat ook met mijn werk als columnist te maken: ik schrijf iedere week vijf stukken, waarbij de waan van de dag niet zelden leidend is. Iemand kan deze week op elke voorpagina staan, maar daarna, een paar dagen later, voorgoed wegkwijnen in de vergetelheid.

In mijn sector is alles zo vergankelijk. Je bent zo goed als het laatste wat je hebt gemaakt. Bij een bedrijf zoals dat van jou werkt dat ietwat anders – hoop ik. Daar word je op een zeker moment een instituut, een bedrijf waarop mensen vertrouwen vanwege de band die is ontstaan. De dagelijkse service.

Het was voor mij een enerverend jaar. Ik heb duizend-en-een-dingen mogen doen, op verschillende vlakken. Veel van die zaken worden volgend jaar pas zichtbaar. Dan ga ik ook een hoop buitenlandse reizen ondernemen voor een aantal televisiedocumentaires.

Ik heb er zin in. Ik ben op het punt van mijn leven gekomen dat ik eigenlijk niet kan stilzitten, omdat ik dan het gevoel heb van alles te missen.

In dat kader is er maar één grote uitdaging voor alle jaren die hierna zullen volgen: een goede balans vinden tussen mijn werk en het gezinsleven. Onze dochter gaat in maart naar de basisschool. Dat is toch wel een bijzonder moment. En daar moeten we volop aandacht aan schenken.

Ik heb trouwens een rubriek in een omroepblad met de titel ‘Lieve Eus’. Daarin mogen de lezers van die gids mij een vraag stellen, om het even over welk onderwerp. Dat doen ze ook massaal.

Het valt me op dat vrouwelijke abonnees geen enkele moeite hebben met de aanhef ‘lieve’, maar dat mannen, vaak op leeftijd, halsstarrig blijven vasthouden aan een formalistische schrijfwijze, ook al zijn ze vaak de grootste zeikerds van allemaal.

Het is misschien een vorm van intimiteit die niet bij ons calvinistische volksaard past. Het valt mij denk ik meer op omdat ik uit de Turkse cultuur kom. Daar zoenen en knuffelen de mensen wat af. Er is veel fysieke genegenheid zichtbaar. In Turkije zie je mannen vaak hand in hand over straat lopen, gewoon omdat ze hechte vrienden zijn. Niemand die daar raar over gaat doen.

Veel geluk in het nieuwe jaar. Goed dat je ook maatschappelijk betrokken bent. Maar ik ben natuurlijk ook benieuwd naar de groei die je bedrijf gaat maken. Of niet. Je zit in een interessante branche. Ik heb zomaar het vermoeden dat pioniers over een kwart eeuw zullen winnen.

Groetjes, Eus 

Volgende briefVorige brief